Open letter to the the Chief Prosecutor of the International Criminal Court

Open letter to the the Chief Prosecutor of the International Criminal Court (ICC) in The Hague

Dear Mr. Luis Moreno Ocampo

During the past thirty two years, the hands of the Islamic regime inIranhave been stained with the blood of tens of thousands of people. We have already presented some documents on these crimes to the ICC.

In the last two months alone, the regime has executed more than 60 people. This statistic only includes however, those executions that officially have been announced. The number of secret executions must also be added to it. Moreover, women and men even get raped in the prisons of the Islamic regime. New cases of rape by the guards and interrogators of the regime are frequently reported. Now some brave women have stepped forward and are disclosing rapes by the men of the regime in prisons.

From Ghezel-hesar Prison it is reported that every day a number of prisoners are being hanged under the very eyes of other prisoners and even the bodies of the victims are subjected to violence. On March 13^th this year, about a hundred prisoners were killed by firing a volley of shots at them in this prison. Their crime was that in the prison they had protested against capital punishment! Many families still do not know where their beloved ones are buried.

 The Islamic regime has even tried to stop families of the victims from holding a mourning ceremony. Moments after the funeral of Abdullah and Mohamed Fathi, who were executed last month, their mother was arrested and interrogated for a few hours. During the mourning ceremony of Ezzatollah Sahabi, his daughter, Haleh Sahabi, was attacked by the men of the regime which caused her death. In prisons, due to bad hygiene, lack of food, and the depriving of patients from access to medical care or medicine, the regime cause the death of prisoners. These are parts of the reality of how prisoners and their mourning relatives are treated by the Islamic regime. To these crimes stoning, gouging out the eye, mutilation, throwing down from height, and other medival punishments must be added.

Now we are on the eve of June 20^th, the international day in defence of political prisoners inIran. To the call of Campaigne for Freedom of Political Prisoners inIran, meetings are going to be held on this day in at least 46 cities around the world for freedom of political prisoners and in protest against capital punishment.

A while ago, you announced that there are documents at your disposal according to which you can request from the ICC, a number of arrest warrants against a number of Libyan officials. Several times more documents than those have already been published on crimes against humanity committed by Khamenei and other leaders of the Islamic Republic of Iran. So do not hesitate to request arrest warrants against these criminals! The message of demonstrators on June 20^th is clear: Arrest the criminal leaders of the Islamic regime! They are evident examples of criminals against humanity.

Yours faithfully

Mina Ahadi

Spokesperson of the International Committee Against Execution

And the International Committee Against Stoning

June 17, 2011

International Committee Against Stoning (http://stopstonningnow.com)

International Committee Against Execution (http://notonemoreexecution.org)

مراسم بزرگداشت محمد و عبدالله فتحي

صدها نفر در مراسم بزرگداشت محمد و عبدالله فتحي شرکت کردند

 

روز پنجشنبه دوم تيرماه صدها نفر ازمردم  شهرهاي اصفهان و شاهين شهر و شهرهای اطراف آن در مراسمي حضور يافتند که چهل روز بعد از اعدام محمد و عبدالله فتحي بر سر مزار آنها سازمان يافته بود.

 مزدوران حکومت اسلامي٬ خانواده داغدار فتحي را تحت فشار گذاشته بود که هيچ مراسمي برگزار نکنند. آنها اجازه نداشتند اطلاعيه داده و مردم را به مراسم دعوت کنند. سنگ قبري که خانواده فتحي تهيه کرده و روي آن شعري حک شده بود٬ با دخالت حکومت، بايد به نحوي مجددا تهيه ميشد که هيچ شعري و يا نوشته اي روي سنگ قبر نباشد. حکومت اسلامي حتي از برگزاری مراسم و حضور مردم بر سر مزار اعدام شدگان هم وحشت دارد.

عليرغم اين تمهيدات جنايتکارانه و فاشيستي، طبق اخباري که به کميته بين المللي عليه اعدام رسيده٬ فقط از يک شهر نزديک به شاهين شهر٬ صد نفر از مردم دسته جمعي راهي مراسم شده و با وجود اينکه رژيم تلاش میکرد مراسمی برگزار نشود، در همان نزديک مزار عبداله و محمد، صندليهايي را در فضاي آزاد قرار داده بودند تا مهمانان همانجا را به يک مراسم گراميداشت با شکوه تبديل کنند. صدها نفر نیز از شهرهای دیگر خود را به محل مراسم رساندند. خانواده فتحي طي تماسي با کميته بین المللی عليه اعدام گفتند که افراد فاميل ما ۲۰ نفر بودند و صدها نفر مردم معترض و منزجر از اعدام اساسا به دعوت رسانه هايي که فراخوان به مراسم داده بودند در آنجا حضور یافتند تا با ما همدردی کنند و به اعدام اعتراض کنند. يکبار ديگر جوانان با شعر و آهنگهاي رزمي ياد محمد و عبداله فتحی را گرامي داشتند و عکس بزرگ هر دو برادر روي دست مردم حمل ميشد.

 همزمان با اين مراسم در شهر فرانکفورت آلمان به دعوت کميته بين المللي عليه اعدام در فرانکفورت٬ ياد ندا آقا سلطان و محمد و عبدالله فتحي با يک تجمع و اعتراضي در مرکز شهر و سپس پرتاب کردن گل به رودخانه راين ماين گرامي داشته شد.

 مهوش علاسوندي مادر محمد و عبدالله فتحي روز پنجشنبه ایجاد نهاد “مادران عليه اعدام” را اعلام کرد که هدف آن مقابله با اعدام در ايران است. او در پيام خود گفته است که “ما بايد متحدانه مانع شويم مادران بيشتري اين درد و غم جانکاه را تجربه کنند که عزيزان آنها اعدام شوند”.

 کميته بين المللي عليه اعدام از همگان دعوت ميکند که به اعدامهاي گسترده در ايران اعتراض کرده و به هر طريق ممکن٬ صداي اعتراض مادران عليه اعدام را به گوش جهانيان برسانند.

کميته بين المللي عليه اعدام

۲۵ ژوئن ۲۰۱۱، ٤ تیرماه ١٣٩٠

Letter of Fathi brothers’mother to her sons

Letter of Mohammad and Abdallah Fathi’s mother to her sons after their final meeting. 

 

 

 

My dear ones, I wanted to tell you how close, on the morning of the 17th of May, was the last dawn of your lives to your final twilight. I wanted to weep from dawn to dusk from the grief of your loss; but I saw that strangers, your fiendish executioners, were sitting there watching, able to see my tears, and I was seized by dread, since my sons’ last request had been “mother, do not cry, because crying is for those whose work in this world is finished and whose lives have come to an end”! Truly this was not sundown, but a dawn following swiftly and without delay on the heels of another.

 

Mohammad, when I saw your stately countenance, your boundless pride, your beautiful smile, your fortitude, your dignity, that broad chest and those powerful arms, and your striking prismatic eyes which had the beauty of the rainbow, I remembered something you always used to say. “The rainbow is what remains until the last drop of rain”. And how beautifully you, likewise, shone to the last, showing that the end of a life, even at the hands of executioners and hangmen and tyrants, is not death but the burgeoning of a new beginning, and filling me with indescribable pride.

 

And Abdallah, you who were the smallest fruit of my garden – until our final meeting, I still considered you my little baby, who still needed attention and care. But then I saw you standing firm and proud, with a sweet smile on your face, your eyes sparkling and your chest and arms surging with power, resolutely ordering the soldiers who stood in my way to move back because you wanted to speak to me in private; and although your hands and feet were bound, and they were apparently under orders from the commander in chief, they retreated. At that moment I understood how my little boy had grown, and that I need not worry about him – and how proud and gratified I was.

 

I had big dreams, and yet bigger dreams, and they were all about my dear ones. When each of you first entered this world, I was joyful as any mother would be, and with each new day of your lives, your very existence filled me with happiness. But I want you to know that your departure has given me a feeling which is beyond joy, pride or peace, and which I do not know how to describe or express. You have made me proud and honoured to be the mother of such sons. Like all humans, you entered this life empty-handed, with your minds as empty slates. But you take your leave of this world brimming with honour, valour, manliness, love, compassion, brotherhood, humanity, forgiveness, and a devotion to freedom, and now you go joyfully to that new dawn, entering eternity with a smile on your lips. The roiling of your blood has made its mark on history as a beacon to those who strive for justice and humanity; and nobody, and nothing, can compare with this. Look behind you: your friends are following you.

مادر و آخرین دیدار

[English]

نامه ی مادر محمد وعبدالله فتحی خطاب به فرزندانش بعد از آخرین دیدار

 

عزیزانم میخواستم به شما بگویم که در سحرگاه 27 اردیبهشت آخرین طلوع زندگیتان چه زود به غروب زندگیتان پیوست.

میخواستم به تمامی پهنای طلوع خورشید و غروب خورشید در غم از دست دادنتان گریه کنم ولی دیدم که نامحرمان جلاد ودیو سیرت آنجا به نظاره نشسته اند تا اشکهای پاک مرا ببینند، به خود نهیب زدم که آخرین خواسته ی فرزندانم این بوده که مادرم گریه نکن چون گریه برای کسیست که کارش در این دنیا تمام میشود وعمرش به پایان میرسد.!

در واقع غروبی نبود بلکه طلوعی بود از پس طلوع دیگر بدون درنگ وتامل.

محمدم وقتی سرو قامتی ،غرور بی انتها ، لبخند زیبا ،اعتماد به نفس ، سر برافراشته ات ،آن سینه ی فراخ ، بازوان پر قدرت وچشمان زیبای هفت رنگت که به زیبایی رنگین کمان بود را دیدم  یادم به این جمله ی زیبایی که همیشه میگفتی افتاد که: رنگین کمان سهم آنیست که تا آخرین قطره زیر باران بماند وتو چه زیبا به این سهم رسیدی و نشان دادی که پایان زندگی آن هم به دست جلادان و دژخیمان وضحاکان مرگ نیست. بلکه جوشش و خروش و رویش مجدد است و به من احساس غرور وصف ناپذیری دست داد.

واما عبدالله تو که کوچکترین میوه ی باغ زندگیم بودی تا لحظه ای که با توآخرین دیدار را داشتم هنوز تو را فرزند کوچک خود میپنداشتم یعنی کسی که هنوز احتیاج به مراقبت و نگهداری دارد وزمانی که دیدم تو چگونه استوار ، محکم ،سر برافراشته ، با لبخند شیرین ،چشمان شفاف ودرخشان ،سینه ی ستبر و بازوان نیرومند آنجا حضور پیدا کردی و هنگامی که با لبخند شیرین ، با صلابت ،استواری وتحکم به سربازانی که مارا محاصره کرده بودند فرمان دادی عقب بروید با مادرم حرف خصوصی دارم با وجود این که تو دستها وپاهایت بسته بود!آنها نیز گویا از فرمانده کل قوا دستور میگرفتند وآنچنان عقب کشیدند!تازه آن وقت بود که دانستم فرزند کوچکم چقدر بزرگ شده و احتیاج نیست که من نگران او باشم و چقدر احساس وجد وخوشنودی کردم.

عزیزانم زمانی که هر کدام از شما قدم به این دنیا گذاشتید من هم مثل همه ی مادران خوشحال شدم وهر روز که میگذشت برایتان   آرزوهای بزرگ وبزرگتر داشتم و فقط از داشتن شما خوشحال بودم ولی دلم میخواهد این را بدانید که رفتن شما احساسی ورای خوشحالی وغروروآرامش به من دادکه نمی دانم آن راچگونه بیان وتوصیف کنم .شما به من عزت وافتخاروغروردادید ازاین که مادر فرزندانی چون شما هستم به خودم می بالم ،شما هما نند تما م انسانهایی که پا به عرصه زندگی می گذارند با دستان خالی وهمچون لوح سفید به این دنیا پا گذاشتید ولی با کوله بارهایی ازغیرت وشرف ،مردانگی ،عشق ، مهربانی ،برادری ،انسانییت ،بخشش ،آزادی خواهی ،با این دنیا وداع کردید وبه طلوع دیگری باشادی ولبخند پیوستید ودرابدیت جاری شدید وجوش وخروش خون شما درپیکر تاریخ عدالت خواهی وانسانییت به جریان افتاد وهیچ چیز وهیچ کس رایارای مقابله باآن نیست نگاهی به پشت سرتان بیندازید ، یاران شما از پی تان روانند .

بازتکثير از کميته بين المللي عليه اعدام

۱٣ ژوئن ۲۰۱۱

International Committee against Execution
International Committee against Stoning
Email: minaahadi@aol.com
Tel: 0049 (0) 1775692413
http://notonemoreexecution.org
http://stopstonningnow.com/wpress/

به لوئيس مورنو اوکامپو دادستان دادگاه بين المللی کيفری لاهه

بيست ژوئن، روز جهانی در دفاع از زندانیان سیاسی در ایران است خواست ما دستگيری سران حکومت جنايت اسلامی است!

 دستور بازداشت سران جنايتکار حکومت اسلامی را صادر کنيد

آقاي اوکامپوي گرامی!

 حکومت اسلامي ايران در طول سي و دو سال گذشته٬  دستش به خون دهها هزار نفر آلوده است. ما بخشي از اسناد اين جنايات را در اختيار دادگاه بين المللي لاهه نيز  قرار داده ايم.

 فقط در دو ماه گذشته حکومت اسلامي ايران بيش از ۶۰ نفر را اعدام کرده است. اين آمار البته شامل اعدامهايي است که رسما آنرا اعلام کرده اند٬ تعداد اعدام های مخفی را نیز باید به آن اضافه کرد.

در زندانهاي حکومت اسلامي رسما به زنان و مردان تجاوز ميشود. اکنون چند زن شجاع به افشاي تجاوز توسط مزدوران حکومت اسلامي در زندانها پرداخته اند. و هرروز موارد تازه ای از تجاوز توسط ماموران و بازجویان رژیم برملا میشود.

 از زندان قزل حصار گزارش میرسد که هرروز تعدادی را مقابل چشم سایر زندانیان به دار میکشند و حتی جنازه قربانیان را نیز مورد خشونت و بیحرمتی قرار میدهند. روز ١٣ مارس امسال نزدیک به صد نفر از زندانیان را در همین زندان به رگبار بستند و کشتند. جرم زندانیان این بود که به اعدام اعتراض کرده بودند. بسیاری از خانواده ها هنوز نمیدانند عزیزانشان کجا به خاک سپرده شده اند.

 حکومت اسلامی حتی سعی کرده است جلو مراسم جانباختگان را نيز از خانواده هایشان بگیرد. لحظاتی پس از مراسم دفن عبداله و محمد فتحی که ماه قبل اعدام شدند، مادر آنها را دستگير و چند ساعت مورد بازجويي قرار دادند. در مراسم عزاداري سحابی، به دخترش حمله ميکند و باعث مرگ هاله سحابي ميشود و در زندانهايش بدليل عدم دسترسي بيماران به امکانات پزشکي و دارويي عملا با اين روش باعث قتل زندانيان ميشود. اینها گوشه ای از رفتار حکومت اسلامی با زندانیان و بستگان داغدار آنها است. به این جنایات سنگسار و چشم درآوردن و دست بریدن و از کوه پرتاب کردن را نیز اضافه کنید تا تصویرتان تکمیل شود.

 اکنون در آستانه ۲۰ ژوئن روز جهاني دفاع از زندانيان سياسي هستيم. به فراخوان کميته مبارزه برای آزادی زندانيان سياسي قرار است در این روز در حداقل ۴۶ شهر دنیا برای آزادی زندانيان سياسي و عليه اعدام تظاهرات شود.

 شما يک ماه قبل اعلام کرديد که اسنادي در دسترس داريد که ميتوان با اتکا به آنها دستور بازداشت قذافي ديکتاتور ليبي را داد. چندين برابر آن اسناد در مورد خامنه اي و سایر سران جمهوری اسلامی  منتشر شده است. پس ترديد نکنيد و دستور بازداشت اين جانيان را صادر کنيد. پيام تظاهرکنندگان در بيست ژوئن همين است سران جنايتکار حکومت اسلامي را دستگير کنيد. اينها  مصداق بارز جنايت عليه بشريت هستند.

مينا احدي سخنگوي کميته های بين المللي عليه اعدام و سنگسار

۱۵ ژوئن ۲۰۱۱

Mina Ahadi
International Committee against Execution
International Committee against Stoning
Email: minaahadi@aol.com
Tel: 0049 (0) 1775692413
http://notonemoreexecution.org
http://stopstonningnow.com/wpress/